Logo de-vonk.nl


Foto: Anja Helmink

Levensverhalen van een Molukker

Alblasserdam - Bram is een veelzijdig talent. Al dertig jaar is hij psycholoog. Momenteel werkt hij bij stichting Sarya, waar hij mensen van allerlei culturen helpt bij het veelal verwerken van trauma's. "Sinds 1978 schrijf ik liedjes, meest Engelstalig. Zingen is ook een hobby van mij." Lachend: "In de kerk zing ik automatisch twee- of driestemmig. Toen de kinderen nog jonger waren zeiden ze dan: "Pap, doe effe normaal." Samen met zijn zoon David, die muzikant is, maakte Bram in 2009 een album met een sterk autobiografisch karakter. Bram en David werden door hun debuutalbum 'Who wrote my diary...?' door Groot Nieuws Radio zelfs uitgeroepen tot Regiotalent.

Door Anja Helmink

"Het schrijven van verhalen begon in 2013 op Facebook", vertelt Bram. "Ik begon toen met een groep onder de naam 'Moluks dagboek – persoonlijke levensverhalen'" Inmiddels heeft deze groep ruim 2800 leden.
"Mijn ouders hoorden bij de eerste generatie, bij degenen die in 1951 naar Nederland kwamen. Ik merkte dat na het wegvallen van de eerste generatie thema's als gevoelens, verdriet en pijn vanuit de tweede generatie naar boven borrelden. Van lieverlee ging ik over mijn gevoelens schrijven en kwamen er heel wat verhalen los. Uit een selectie hiervan is dit boek ontstaan."

"Ik denk dat mensen misschien wel de feiten weten maar niet de beleving. Molukkers kennen een beetje een rare geschiedenis. Molukse soldaten die voor Nederland hadden gevochten in het KNIL (Koninklijk Nederlandsch Indisch Leger) konden door de Nederlandse regering niet zomaar ontslagen worden. Naar hun eigen land konden ze ook niet terug. Dus werden ze met troepenschepen (voor tijdelijk) naar Nederland gebracht. Stel je eens voor hoe dat is, om naar Nederland te komen zonder te weten waar je broer of zus is. Twee kinderen mocht je meenemen als ouders, de rest moest je achterlaten. Mijn ouders zaten met twee kleine kinderen van een en vier jaar op de boot, de Fairsea. Vier weken lang, steeds verder weg van hun eigen land en cultuur. Dat doe je niet voor je lol. Ik probeer me daarin in te leven en te verplaatsen. Vervolgens kwamen ze na aankomst in Vught terecht, in het voormalig concentratiekamp."

"Ze woonden met zeven mensen in een houten keet. De mannen werden door de regering ontslagen uit dienst en hadden geen werk meer. Dat moment dat mijn ouders beseften: teruggaan wordt hem niet meer.... Ik moest op gegeven moment ook denken aan mijn kleine moedertje van 1.59 m, dat met een spandoek stond te demonstreren met de boodschap: 'Wij zijn er ook nog!'. Het waren vreedzame demonstraties. Ik wil in mijn boek de menselijke kant laten zien: Molukkers zijn mensen van vlees en bloed."

Om Bram goed te kunnen begrijpen, moeten mensen weten wat het inhoudt om Molukker te zijn. "Het betekent deel uitmaken van een geheel, wij zijn één grote familie. De band tussen ouders en kinderen is enorm sterk. Ik zag die band bijvoorbeeld toen mijn moeder 4 jaar geleden overleed. Ik keek mijn ogen uit, half Nederland was er! De dingen waar ik mee opgroeide werden niet opgedrongen, ze waren er gewoon. Dan gaat het over liefde en respect voor elkaar. Masohi noemen wij dat: gemeenschap. Daar kunnen Nederlanders nog wat van leren!"

Meer berichten

Shopbox