Hertenkamp De Beestenboel uit Nieuw-Lekkerland.
Hertenkamp De Beestenboel uit Nieuw-Lekkerland.

Column De Beestenboel: ervaringen van een vrijwilliger

  Column

Een nieuwe column van hertenkamp De Beestenboel: ervaringen van een vrijwilliger.

Ella Beukers: "Het blijft leuk om over de dieren te schrijven. Hieronder wat ervaringen die ik zelf als vrijwilliger meemaak.

Als je dienst hebt, hoef je je pad maar af te lopen of de dieren hebben je al in het vizier. Als eerste slaat er een eend aan: kwek…kwek kwek kweeeek. (Jongens daar komt ze weer… allemaal verzamelen…etenstijd! )Daarna volgt een zacht gekwetter van meerdere eenden bij elkaar die allemaal in beweging komen.
Vervolgens slaat de geit aan en alle koppen van de herten en alpaca's draaien zich om en volgen je tred. Als je nog dichterbij bent gekomen en de eerste stap op het bruggetje zet, komt de witte alpaca aangestoven, gevolgd door zijn broertje die hem in een drafje volgt. De andere dieren komen ook aangelopen, wetende dat het eten niet al te lang op zich laat wachten. De eenden hebben zich ondertussen ook verzameld in de dierenweide.
De oudste hindes en de geiten eten graan uit je hand en komen al naar je toe lopen als ze je met de bak met voer zien. Als de hindes drachtig zijn, dan klimmen ze zowat bijna tegen je op, zo'n trek hebben ze dan in het graan.

Vroeger at er ook wel een hertenbok uit je hand, maar je moet dit eigenlijk niet toelaten, ze kunnen dan te vrij worden. Een hertenbok moet als het ware bang voor je zijn anders kan het gevaarlijk worden, het is natuurlijk wel wild he.
In de bronsttijd ben ik sowieso op mijn hoede, ik kijk altijd waar de bok is als ik bijvoorbeeld water uit de wel ga halen. De bezem neem ik dan ook steevast mee als ik door het parkje loop, óók als ik hem niet meer nodig heb voor gebruik. Onze geit Sjoerd vertoeft regelmatig in je buurt en als je dan een klusje moet doen komt hij gezellig bij je staan (om soms ook behoorlijk in de weg staan). Het is een heerlijke kroelgeit en hij is lief voor ons, maar o wee als er eten in de buurt is… hij jaagt de andere dieren dan regelmatig weg en geeft ze een kopstoot met zijn hoorns, in de trant van: ik wil eten…wegwezen jullie. Dat hij succes hiermee heeft is hem dan ook goed aan te zien. Even tevoren lag hij dan nog gebroederlijk bij de andere dieren te luieren, was er geen vuiltje aan de lucht.
Voor mijzelf als vrijwilliger is het verzorgen van de dieren een vorm van ontspanning. Heerlijk relaxed aan het werk tussen de dieren, wat kletsen tegen ze, daar kan ik echt van genieten. Ik noem het wel eens gekscherend 'lekker weer een weekje boerinnen '. We hebben namelijk om de zoveel tijd een week lang dienst. Begrijp me goed, het harde werken op een boerderij staat natuurlijk in geen enkel vergelijk met het werk in het hertenkamp, maar bij wijze van. Ik kan wel blijven vertellen, heb nog maar een fractie opgeschreven, maar meer in de volgende columns."
Meer informatie is te vinden op www.debeestenboel.org en www.facebook.com/debeestenboel.

Meer berichten