Logo de-vonk.nl


Foto:

Column: De gestippelde dieseltreinworm

  Column

Mijn vrouw is erg sportief en dat brengt voor mij het nodige met zich mee. Veel plussen, maar toch ook wat lastige puntjes. Als verjaardagscadeau had ze van de kinderen een 'waddentocht' gekregen. De aanhang mocht ook mee. Ik zag er wel wat tegenop, maar van mijn ego moest ik mee. Dus gingen wij, zes man/vrouw sterk, een goede week geleden naar het hoge Noorden, naar Holwerd aan de Friese waddenkust. Mee gingen: korte broek, schoenen die niet eenzaam in de modder achterbleven, pet voor de zon en een rugzak met allerlei noodzakelijke spullen, zoals: twee warme truien, regenbroek, regenjas, eten en drinken en droge kleren voor de terugreis.


Onze gids Annie stond ons op te wachten: ook zo'n sportieve vrouw van zekere leeftijd die er, zoals later bleek, een moordend tempo op na hield. Na een korte inleiding over niet achterblijven, als groep bij elkaar blijven en de schoonheid van het Wad, gingen we op weg naar Ameland. De tocht zou zo'n vier uur duren: de eerste twee uren door de modder zouden het zwaarst zijn, de laatste twee over het harde zand meer een gewone strandwandeling. Bij dat tweede deel moesten nog wel wat stroomgeulen worden overgestoken. De geulen bleken later aardig diep te zijn, met natte billen tot gevolg.

De eerste twee uren waren inderdaad pittig: de veters moesten aangetrokken worden zodat de schoenen niet in het dertig cm diepe slik achter zouden blijven, de blik ging op oneindig en de tanden stevig op elkaar. Na vijf minuten zag ik alleen mijn schoenen en de meter modder voor me. Zo nu en dan stopte Annie even om de achterblijvers weer te laten aansluiten en even uit te blazen. Geen koffie, geen terrasje, maar wel heerlijk zo'n korte pauze. Dan opende zich het Wad en werd ik de wijde verte ingetrokken. En daar ging gids Annie al weer alsof de modder op haar geen zuigende, remmende uitwerking had. Goed je voet afwikkelen, zei ze, niet te grote passen. Tja, ja.

Een verademing was het om op het harde zand te lopen. Daar bleef gids Annie regelmatig stilstaan om ons te wijzen op de veelheid aan schelpen, wormen, kwallen en visjes. Zo heb ik ook kennis gemaakt met de 'gestippelde dieseltreinworm'. Het is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Ik heb het maar even voor u opgezocht. Hij is zo genoemd, vertelde Annie, omdat de worm zo lijkt op een dieseltrein. Dat zag ik niet zo één, twee, drie, maar het is in ieder geval wel een leuk woord voor op het scrabblebord. Veel punten.

We hebben het gehaald, mijn ego en ik. Mijn sportieve vrouw en de kinderen ook trouwens. Die hadden ook nog wel terug willen lopen. Gelukkig had de Noordzee ondertussen het Wad al stevig gevuld en was dat uitgesloten. We namen de boot terug naar het vasteland. Zonder mijn sportieve vrouw had ik waarschijnlijk nooit geweten dat op het Wad de gestippelde dieseltreinworm bestaat. Mooi meegenomen.

(Door Ko van Vaardegem)

Meer berichten

Shopbox