Column Ella Beukers

Column: Akkefiet(s)je

  Column
Foto: Patricia Brobbel

Het was een van de laatste dagen van vorig jaar, dat ik op mijn fiets mijn dagelijkse boodschappen had gehaald. Een volgepakte tas achterop, een tas aan de ene kant van het stuur en mijn handtas aan de andere kant van het stuur. Ik hoor u al denken: "Tassen aan het stuur? Dit moet je niet doen. Neem gewoon fietstassen."

Tuurlijk weet ik dit allemaal wel, maar ik betrap mij erop dat ik dit toch wel heel regelmatig doe, en dan soms ook met twee boodschappentassen aan het stuur en mijn handtas dan hangend aan het hengsel op mijn rug. Wat betreft de fietstassen, deze heb ik gehad, maar één kant kwam steeds tussen mijn spaken terecht; zaten mijn handen steeds onder het smeer…

Die fietstassen heb ik er dus maar afgehaald, met de bedoeling nog een keer andere aan te schaffen. Men weet hoe dit gaat. Op bovenstaande manier gaat het ook best, met af en toe een akkefietje tussendoor.

Eén van die akkefietjes was dus in een van die laatste dagen van het jaar. Al rijdend op mijn fiets huiswaarts, kwam ik bij een brug. En op die brug gebeurde het; ineens schoot mijn tas los van mijn achterdrager en plofte midden op de brug. Gelukkig was deze tas dichtgeknoopt, zodat er niets uit kon rollen. Aan mijn stuur hing nog mijn handtas en een andere tas vol met boodschappen. Ik pakte mijn handtas en zette deze op het pad iets verderop, bij de sloot vandaan. De andere tas vol met boodschappen had ik voor het gemak maar even op de brug, naast mijn fiets gezet. Dit kon geen kwaad dacht ik, want de tas stond rechtop, met de nadruk op stond. Fout dus! Want toen ik mijn handtas veilig gesteld had en me omdraaide richting de brug, was de volle boodschappentas, die eerst nog keurig rechtop stond, ineens omgevallen en ik zag voor mijn ogen zo de papieren zak met witlof de plomp in vallen. Daar gíng mijn groente voor het avondeten. Ik greep gauw de tas om te voorkomen dat er nog meer de sloot in zou rollen. En ja, die witlof, moest natuurlijk uit de sloot gehaald worden, eten zou ik hem niet meer.

Ik ben thuis een bezem wezen halen om de witlof uit de sloot te vissen. Dit was achteraf gezien niet zo'n handige beslissing, want zo makkelijk kreeg ik de witlof er niet mee uit de sloot. Had ik de witlof bijna te pakken, dan gleed het weer van de bezem af.

Een goede bekende, die me van afstand met de bezem in de sloot, naast de brug doende zag, riep: 'Wat ben jij nou aan het doen?' Met een dikke grijns riep ik terug van: 'Wat witlof uit de sloot aan het vissuh….' Ik had beter mijn schepnetje mee kunnen nemen in plaats van de bezem.

Enfin, nadat ik de witlof goed afgespoeld en in stukken gesneden had, hebben de herten en geiten er een heerlijk maal aan gehad.

Ella Beukers

Meer berichten