Foto: Ko van Vaardegem

Column Ko van Vaardegem: Vakantie

  Column

Het is vakantie. Ik zit in het zonnetje op een bankje dichtbij de visvijver zonder vis. Mijn hond zit precies aan de rand van de vijver en kijkt verwachtingsvol over het water. Ze steekt mooi af met haar zwarte haren tegen het grijsgroene water. 'Waar blijven de waterhoentjes, eenden, ganzen en heel misschien zo'n speelse jonge bever? Niks te beleven hier', denkt ze.

Wat later speurt ze alert de waterkant af, rent met grote sprongen links en rechts en duikt dan het water in. Ze snuffelt vanuit het water de hele oever af, klimt weer op de kant en het spel herhaalt zich. Ze geniet met volle tuigen ook zonder al die watervogels.Het is vakantie. In Kinderdijk halen de waterhoentjes, eenden en ganzen opgelucht adem en laten hun kleintjes vrij rondzwemmen. Het is vakantie, die grote hond met die lange zwarte haren is er even niet.

Er zijn ook wel wat tegenvallers. Vanmorgen vroeg liep ik met de hond naar de bakker in het dorp, zo'n drie km verderop. 'Lundi: fermer' stond erop de deur, geen verse croissants dus op deze gesloten maandag. Ook het enige café in het dorp was dicht: geen koffie met iets lekkers erbij voor de terugweg. Ook dat is vakantie.

Sportieve vrouw

Mijn sportieve vrouw verleidt me tot urenlange wandelingen in de bergen. De hond heeft er geen enkele moeite mee. En ik... Als mijn vrouw en ik zwetend over de rotsen klauteren, staat de hond al verderop te wachten. Waar blijven jullie nou? Het is er prachtig en rustig. We komen zelden iemand tegen. Wel veel beekjes en meertjes. De hond probeert ze allemaal. In een van de meertjes ontdekt ze grote dikke padden. Eentje heeft ze opgepeuzeld. Daar blijf het gelukkig bij. Zo nu en dan komen we hoger in de bergen een sneeuwveldje tegen. De hond stort zich erop, graaft en rolt en weet van gekkigheid niet wat ze moet doen. Het is vakantie. Tussen de lange wandelingen door lees ik in 'Een volmaakte spion' van John le Carré, een dikke pil van ruim vijfhonderd bladzijden.

Genieten

Het doet wat gedateerd aan met de lange zinnen en de vele beschrijvingen, toch is het boek nog niet half zo oud als ik zelf ben. Dus wat gedateerd! Hoe dan ook, ik geniet ervan. Het is vakantie, gelukkig heb ik nog ruim vierhonderd bladzijden te gaan.

Het is hier in de Vogezen rustig en stil. Soms hoor ik in de verte een auto, altijd kwetterende vogels en vaak spelende kinderen. Heel even vraag ik me af hoe het in Kinderdijk en omstreken zal zijn zo met de Paasdagen en de vakantiedagen erna.

Autofiles op de dijk en mensenfiles bij de molens of toch ook daar zo nu en dan rust en stilte? Ik hoop het laatste.

Meer berichten