Column: Kabaal van jewelste

  Column
Foto: Patricia Brobbel

Door Ella Beukers

Herrie in de bomen en in de lucht boven het hertenkamp. Allemaal krijsende en fladderende kauwen en een meeuw die gezamenlijk rondjes vliegen in het luchtzwerk boven het hertenkamp. Ik kijk omhoog, wat zijn het er veel. Waar komen ze ineens vandaan en wat een kabaal allemaal. Er is wat gaande, dit is duidelijk, zeker weer ruzie om een stukje brood.

Ik ga weer verder met waar ik mee doende was. Hmm… het gekrijs en gefladder houdt maar aan, toch maar even kijken of ik wat zie, en wat groenvoer over het hek gooien, want dit is niet normaal. Ik zie ook de herten naar iets kijken, dus dat er wat gaande is, is wel overduidelijk nu.

Bij het hek aangekomen, hoor ik mijn naam roepen en zeggen dat er een gewonde kauw in het hertenkamp ligt, met daarop drie kippen die hem aan het pikken zijn. Wat een stelletje loeders… Gauw het hertenkamp in en met een schreeuw de kippen weggejaagd. Eén kip had een aantal zwarte veertjes in zijn bek. De kauw rende zo goed als kon weg een hoekje in, zijn vleugel hing lam langs zijn lijfje, en je zag de botjes van zijn vleugel door de veren heen steken. Ik heb hem gauw opgepakt, en mee naar huis genomen, arm beestje. Zijn pootjes klemden zich om mijn vingers en ik kreeg één keer een pik met zijn snavel van hem, hij zat nog in de overlevingsmodus. Dan kan het wel de natuur zijn, leven en overleven, maar ik laat geen kauw voor mijn ogen doodpikken.

Thuis de kauw in een dierenreismandje gedaan, met daaroverheen een handdoek, zodat het donker is. Dit is minder stressvol voor de dieren. De dierenambulance gebeld, je krijgt dan de centrale in Vianen, en het voorval uitgelegd. Ze zouden de gewonde kauw komen halen.

Even later was binnen nog het geroep van een soortgenoot te horen, hier reageerde de kauw op, want er was beweging in het mandje. Misschien een van zijn familieleden. Ze kwamen hem dus ophalen (noem de kauw gemakshalve maar even hem) en de kauw zou naar een dierenarts gebracht worden. Onderwijl heb ik een en ander gevraagd aan de meneer van de dierenambulance.

Het draait dus allemaal op vrijwilligers en ze krijgen donaties van sponsoren en gemeentes.
De diensttijd op de dag is van 8.00 tot 23.00 uur. Naast deze tijden rijden ze 's nachts dan ook nog spoedritten. Ze brengen bijvoorbeeld ook zieke dieren van particulieren naar de dierenarts.

Hier moet dan een x-bedrag voor betaald worden. Dit geldt ook voor bijvoorbeeld een gewonde kat of hond thuis laten brengen bij de eigenaar. Dit zijn dan de betaalde ritten. Supergoed bezig, deze mensen van de dierenambulance. Fijn dat er zulke mensen zijn. Ik heb al eens eerder in een column gezegd, dat er in Nederland heel veel vrijwilligers zijn, die zich belangeloos inzetten voor iets of iemand. Te veel voorbeelden te over om ze allemaal te benoemen. Nogmaals een dikke pluim voor al deze vrijwilligers!

Meer berichten