Column Ko van Vaardegem

Column: Vriendschap

  Column
Foto: Foto:

Het is halfdonker. Mijn kleindochter zit naast me, bovenop een plastic opzetstuk zodat ze wat makkelijker over de rugleuning van de stoel voor haar kan kijken. Ze balanceert op het uiterste puntje van haar stoel en zit helemaal in het verhaal dat zich afspeelt op het grote witte doek voor ons.

Casper en Emma logeren op een eiland bij de grootvader van Emma en vinden een schatkistje dat weer verwijst naar een volgende vondst, enz. Een soort spoorzoeken dus. Ook is er nog een grote zus die er niets aan vindt op dit stomme eiland tot ze een leuke jongen tegenkomt. En tenslotte de grootvader die door het schatkist-spoorzoeken van Casper en Emma zijn grote vriend van zestig jaar geleden weer vindt. 'Vriendschap is de grootste schat' zegt één van de kinderen. Een erg wijze opmerking voor zo'n uk. Ik heb het mijn kinderen en kleinkinderen op die leeftijd nog nooit horen zeggen.

Het zet me wel aan het denken over mijn eigen 'oude' vriendschappen. Ik heb er nog één uit dat grijze verleden. Mijn 'oude' vriend en ik zien elkaar niet zo vaak, maar als we elkaar ontmoeten is dat oude vertrouwde gevoel er weer en gaan we verder waar we de laatste keer gebleven zijn. Wat is dat toch zo'n vriendschap, zo'n binding die je met sommige mensen hebt? Waarom kunnen er blutsen en deuken inkomen en loopt de vriendschap toch door?

Dankzij mijn kleindochter en Casper en Emma komen allerlei gedachten en herinneringen over 'oude' vriendschappen naar boven. Over prutsen aan brommers en auto's, over stappen, een biertje te veel en te laat thuis, over klaverjassen en drukke gesprekken over onze verschillende politieke ideeën. Ik denk er nog met veel plezier en warmte aan terug. Ik ben het eens met Casper en Emma: 'vriendschap is een groot geschenk'.

Ook andere herinneringen komen boven. Herinneringen aan al die keren dat ik met mijn eigen dochter naar de film ging en net zoals nu in LantarenVenster belandde. Ondertussen wel in een nieuw gebouw en op een andere locatie.

Na afloop een kinderijsje in Hotel New York, zo een waar zelfs een volwassene de handen vol aan heeft. Met rode blosjes op de wangen blijft er toch weinig van over.

Het is een dag met een gouden randje, eentje om te onthouden. Daarom heb ik er ook een gedichtje over gemaakt, een haiku. Het is een kort Japans gedicht van drie regels: vijf lettergrepen in de eerste regel, zeven in de tweede en weer vijf in de derde.

Mijn kleine dochter
Op het puntje van haar stoel
Ademloos kijk ik

Ko van Vaardegem

Meer berichten