Column Ella Beukers

Column: Veldbloemen

  Column
Foto: Patricia Brobbel

Het is al weer even geleden dat ik al fietsend op het fietspad op de dijk een bonte kleurenpracht aan bloemen tegenkwam. Bloemen waar ik veelal de naam niet eens van weet.
Gele bloemen, witte bloemen, klaprozen met hun mooie rode kleur. Paarse en lila bloemen, distels, een enkele oranje bloem, en om nog verder te gaan; blauwe bloemen tegen het paarse af. Het was een bonte schakering van allerlei bloemen bij elkaar. Je zou er zo een prachtig veldboeket van kunnen maken.

De klaprozen zijn prachtig, ik heb ze altijd al mooi gevonden met hun dieprode kleur. Ze doen me aan vroeger denken, toen waren ze ook altijd aan de dijk te vinden. Ze waren natuurlijk overal te vinden, maar in mijn herinnering stonden ze aan de dijk. Er is destijds een foto gemaakt; een klein meisje in een rode gehaakte poncho met gele kaplaarsjes tussen de klaprozen. Die poncho heb ik overigens nog steeds, de klaprozen van weleer bestaan niet meer. Later kwam ik te weten, dat klaprozen altijd op nieuwe, omgewoelde grond groeien. Ik ben even gaan googlen op klaproos en las (op Wikipedia) dat de zaden van de klaprozen pas kunnen gaan kiemen als ze aan licht worden blootgesteld. Bij omgewoelde grond kunnen de zaden aan de oppervlakte komen, waardoor ze licht vangen. De klaproos is er overigens in verschillende uitvoeringen en behoort tot de papaverfamilie.

Maar de klaproos is niet zomaar een bloem. Op Wikipedia valt namelijk ook te lezen dat de klaproos in Groot-Brittannië, (de herinneringspapaver) symbool staat voor alle gesneuvelde soldaten. En al eerder in de geschiedenis werd de klaproos benoemd als meest neutrale en internationaal verspreide symbool voor de gesneuvelde geallieerde soldaten in de Eerste Wereldoorlog bij 'de Slag om de IJzer'.

En raar maar waar, toen ik deze column schreef zag ik even later 's avonds in een tv-programma mensen die een klaproos opgespeld hadden op hun jasje.

Weer terug naar de veldbloemen. Dat mensen wilde veldbloemen mooi vinden, en er behoefte aan is, blijkt wel uit het feit dat er tegenwoordig heuse pluktuinen bestaan, waar men zelf een mooi veldboeket kan samenstellen en plukken.

Dat dit ook helemaal in blijkt te komen, bleek onlangs toen er twee veldboeketten uit een pluktuin uit de buurt op het werk op het bureau lagen. Ze waren voor collega's. Een andere collega had deze meegenomen voor hen. Andere collega's vonden het ook helemaal leuk. Als er één schaap over de dam is, volgen er meestal meer. Maar als je geen zin hebt om zelf je boeket te plukken, kun je natuurlijk ook naar een bloemist gaan met reguliere openingstijden, waar je vooraf samengestelde boeketten kunt kopen en natuurlijk ook een boeket kunt laten maken, geheel naar jouw zin. Ze zijn hier tenslotte in gespecialiseerd. Dus net wat waar men zelf de voorkeur aan geeft. Maar zeg nou zelf; een bosje bloemen cadeau geven of krijgen is altijd leuk. Bij een verjaardag of andere gelegenheid; met een bosje bloemen zit je altijd goed.

Ella Beukers

Meer berichten