Column: onBezorgd

  Column
Foto: Patricia Brobbel

Regelmatig vragen mensen mij waarom zij de weekkrant die week niet hebben gekregen. Een lastige vraag. Soms gaat het niet alleen om die ene week. Uitermate vervelend voor de lezer. Hij mist het lokale nieuws en het gemeentenieuws. Op de website kan er een klachtenformulier over de bezorging ingevuld worden. De on-hold-lezer vraagt meestal of ik dat wil doen. Ik noteer deze verzoekjes, maar soms, laat ik eerlijk zijn, vergeet ik het. Een telefoontje is laagdrempeliger dan een online klachtenformulier. Dus dat de lezer dit klusje graag uitbesteedt, begrijp ik. Uit voorzorg raad ik een on-hold-lezer aan om zelf de klacht ook door te geven. Liever dubbelop, dan helemaal geen 'aangifte'. Ik geloof zeker dat deze bezorgklachten serieus genomen worden door de medewerkers van 'de klantenservice-afdeling'. (Ik moet wel; het zijn indirect collegae). Zij benaderen de verspreider en deze schakelt de bezorger in. Bij 'de spelregels' op de website staat aangegeven dat er geen terugkoppeling naar de lezer plaatsvindt. Er wordt een telefoonnummer genoemd, waar 'internetlozen' naar toe kunnen bellen. Volgens mij heb je internet nodig om die informatie te kunnen lezen. Maar dit terzijde. Bij deze; 088-0561595. Een prachtige procedure, maar werkt het? Het gaat mis bij de laatste, cruciale schakel; de krantenbezorger. Dat is helder.

Ik geloofde niet meer in incidentele gevalletjes. Daarvoor ben ik te vaak aangesproken over dit bezorgprobleem. Toen ik hoorde dat er onlangs in de afvalbakken in een dorp in de buurt stapels kranten lagen, vond ik het onderwerp meer dan columnproof. Schandalig. Welke raddraaier doet zoiets? Ik wil een lezerspubliek voor mijn columns. De adverteerders willen aspirant kopers interesseren voor hun diensten en/of artikelen. En de journalisten willen 'een klankbord' voor hun nieuwsverhaal. Wat een verantwoordelijkheid draagt een krantenbezorger. Tja, meneer of mevrouw de krantenbezorger, waarom? Had je een date in het park, schaamde je je en moesten de kranten snel weggemoffeld worden? Of kwam je een medewerker van de belastingdienst tegen die niet mocht weten dat je bijbeunt? Of wilde je de reinigingsdienst extra werk bezorgen? Of zag je zo scheel van vermoeidheid dat je de gleuf van de afvalbak voor een brievenbus aanzag? Of was het een vakantiebaantje? Whatever, geen enkel excuus geldt.

Zelfs op een van de afhaalpunten, bij de bibliotheek was vorige week geen krant verkrijgbaar. Potverdorie. Ik wil mijn schrijfsels terugzien, op de dag van uitgave. Ik moet met mijn vingers langs het papier strijken, de geur van inkt opsnuiven, de pagina's horen knisperen en zwart op wit zien wat ik geschreven heb. Begrijp je dat, krantenbezorger? Jij die misschien 24/7 online bent en al je zaken afhandelt via je beeldschermpje. Weet je, er is nog een andere wereld. De papieren wereld, een wereld waarin je eindeloos op reis kunt en onbeschrijfelijke ontdekkingstochten kunt maken. Onthoud ons, de papieren generatie, niet ons papiergenot. Dat is niet ouderwets. Weet je wat oubollig is? Een rubriek over 'de beste bezorger van de maand'. 'Die noodgreep' hoeven we toch niet toe te passen, hé! Natuurlijk weet ik dat ik de online versie ook kan inzien. Maar, dat heeft niet mijn voorkeur.

(Door Ditty van Drenth)

Meer berichten