Column Ko van Vaardegem: IJspret

  Column

Een nieuwe column van Ko van Vaardegem in De Vonk, geheel in het teken van ijspret.

"Vorige week zondag begon het weer te kriebelen toen ik 's morgensvroeg een rondje langs de molens in Kinderdijk liep met de hond. In mijn hoofd zaten nog de ijsberichten van het journaal: onbetrouwbaar ijs, nog te gevaarlijk. Maar toen ik van de Molenstraat de Molenkade opliep, stapten daar juist drie schaatsers het ijs op. Zo te zien aan het ijs was er al meer geschaatst. Met dat gevaar viel het dus wel mee.
Wat verder op de Molenkade hoorde ik in de verte het lage gezoem van ijs waarover geschaatst wordt. Een prachtig uitnodigend geluid vind ik dat. Alsof het roept: 'kom maar op als je durft'. Het gezoem kwam van de brede vaart van de Overwaard. Wel tien schaatsers gleden daar over het ijs. Bij de brug zakte er iemand doorheen. Toch niet helemaal betrouwbaar. Dan maar naar het ijs tussen het riet van de Nederwaard achter het huis.

Een echte Molentocht zat er dus niet in, maar een kleiner tochtje was ook aantrekkelijk en vooral groot genoeg voor een eerste keer sinds jaren. Zo'n klein rondje is al veel meer dan ik gewend ben uit mijn jonge jaren. In mijn herinnering stond heel Nederland al op de schaats, terwijl in Westkapelle, waar ik ben opgegroeid, nauwelijks ijs te zien was. Volgens mijn vrienden en ik vroor bij ons altijd minder dan in de rest van het land en was het water te zout om snel te bevriezen. Wij moesten het meestal doen met een opgespoten weiland en wat kleine slootjes. Een zeldzame keer was de kreek met het brakke water, overgebleven na het bombardement en de overstroming in 1944, bevroren en konden we eindelijk uitvliegen.

Mijn wandelrondje langs de molens heb ik die zondagochtend in een wat sneller tempo afgemaakt. Thuis vlug mijn schaatsen opgezocht: Noren met zo'n harde schoen erop. Wel wat anders dan die botjes van vroeger die met lintjes of riempjes moesten worden vastgemaakt aan mijn schoenen. Altijd gingen ze los en altijd ijskoude handen. Nu heb ik in huis mijn schaatsen aangetrokken, ben ik door mijn eigen tuin gekluwd en achterin de tuin op het ijs gestapt. Wat een luxe: niet op de fiets naar de ijsbaan, geen gedoe met lintjes of riempjes en geen koude handen. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik nu op zo'n prachtige plek woon."

Meer berichten